Ga naar de commentaren

Energy - Deel 2

FemaleMale
10 Hoofdstuk - 1.509 woorden - Ontwikkeld door:
- Ontwikkeld op: - 92 keer opgeroepen- Aan het verhaal wordt nog geschreven

Hey mensen! Ten eerste wil ik jullie bedanken dat jullie deze FanFiction willen lezen. Ten tweede: Als je geïnteresseerd bent in magische krachten, ben je hier al helemaal op het goede adres! Veel plezier, en als jullie deze FanFiction leuk vonden, check dan gerust wat meer quizzes van Moonshine. Lees nu maar verder!

    1
    "Meneer de president, ik wil u graag spreken." een man met vettig, klitterig zwart haar trad het kabinet binnen. Hij had een bleek, spits gezicht en was broodmager en lang. Hij had iets weg van een schurftige ondervoede hond, alleen had hij veel minder haar en liep hij op twee poten. "Ik wil een klacht indienen." "Dan moet u bij iemand anders zijn, niet bij mij. Ik heb geen tijd om daarover te praten, dus ga alstublieft weg." de president was druk bezig met papieren in te vullen en keek niet eens op om te kijken wie tegen hem sprak. De man beende naar hem toe, en liet zijn vuist met een klap op het overvolle bureau neerkomen. De president keek geschrokken op. "Jongeman, ik verzoek u onmiddellijk deze ruimte te verlaten!" de man lachte schamper, en keek hem vervolgens dreigend aan. De president kreeg de rillingen van die blik. En die ogen... net twee kille tunnels... hij huiverde even. "Dit is een serieuze klacht, en het is afhankelijk van het hele land, misschien wel van de hele wereld! Als u niet wilt luisteren, is dat prima, maar als het gebeurd, zeg dan niet dat ik u niet heb gewaarschuwd!" grauwde hij. De indringer graaide wat in zijn jack en haalde er een aansteker en een pakje sigaretten uit tevoorschijn. Hij trok met een zwierig gebaar een lange sigaret uit het doosje en stak hem aan. Op de aansteker was een wit doodshoofd afgebeeld. Hij liep met grote passen naar de deur en blies rook naar het plafond. De president aarzelde. Iets in hem zei dat de vreemdeling gelijk had. "Wacht!" zei de president. "Ja?" de indringer grijnsde zijn bruine tanden bloot.
    "Wat was u klacht?" "Weet u zeker dat u het wilt horen?" "Ja! Zeg op, anders stuur ik u alsnog weg!"
    De man begon de president op de zenuwen te werken, en hij vond het ook maar een engerd. Maar daar liet hij natuurlijk niks van merken. De man nam een trek van zijn sigaret en blies de rook in het gezicht van het mannetje achter het bureau. "Goed, overal op de wereld zijn er Stuurders. Ze vormen een groot gevaar voor uw en mij." hij prikte met een vuile gelige nagel in de richting van de president. "En ik schaam me ervoor dat ik er zelf eentje ben." "Wat bedoelt u?" vroeg hij beverig. "Wat zijn Stuurders?" de man grijnsde nu van oor tot oor en plantte zijn achterwerk op het bureau. Hij drukte de sigaret uit in de thee van de man. Hij leek te genieten van de verwarring. De president snoof minachtend. "Zal ik het even demonstreren?" voordat de president antwoord kon geven werd alles donker.

    2
    Pearl sloeg een rode omslagdoek om haar schouders en liep achter Helga aan door de duinen. Het was een heldere nacht, en de sterren flonkerden als diamanten in de inktzwarte duisternis. Het maanlicht deed de zee zilver oplichten en de golven klotsten tegen de rotsen aan die als wachters langs de kust stonden, terwijl ze vlokken zeeschuim achterlieten op de spiegelgladde oppervlakte. Pearl en Helga daalden af naar het strand en liepen de zee tegenmoet. Het ijskoude, zoute water beet in Pearls enkels. Even sloot ze haar ogen en glimlachte. Ze kon het genot niet onderdrukken. Het begon net vloed te worden. De vollemaan leek nu helderder te stralen dan van tevoren, en maakte het water woest. Het steeg in een razend tempo en deed het strand krimpen. Pearl dacht aan haar opdracht. De laatste Proef die ze moest doorstaan om een officiële Stuurder te worden... gemotiveerd door die gedachte kostte het bijna geen moeite om op de zeebodem te blijven staan terwijl ze letterlijk overspoeld werd door het water. Ze deed haar ogen open. Sneller dan gewoonlijk versmolt ze met het water. Ze deed het kolken, bruisen en zelfs borrelen. Ze zwom in de richting waar het vandaan was gekomen, en het water volgde haar. Het was een fantastisch gevoel. Zij was nu de enige persoon op de wereld die sterker was dan de Kracht van de maan. Ze trok het water achter haar aan. Ze had geen zuurstof nodig om kracht te zetten bij het duiken. Adrenaline gierde door haar lijf; haar hart klopte wild; haar oren suisden; warmte trok van top tot teen door haar lijf.
    Ze Stuurde het water... ze was het water. Soepel en met krachtige slagen zwom ze naar de oppervlakte. Voordat ze boven water kwam, wist ze het al: het was haar gelukt. Ze was dolgelukkig. Ze had de Proef doorstaan.

    3
    Zodra ze weer in de duinen waren reikte Helga haar een handdoek aan. "Je bent geslaagd. Je hebt een natuurwet opgeheven. Nu ben je een officiële Stuurder. Draag die naam met trots, want die heb je verdiend." fluisterde ze. Ze had vanaf de duinen naar Pearl gekeken en had gezien hoe het meisje de Kracht van de maan had gebruikt. De vorige Stuurder met dezelfde gave had het veel langzamer onder de knie gekregen... toen Pearl weer zo goed als droog was arriveerden Helga en zij bij een klein vissershuisje en liepen naar binnen. Op het eerste gezicht was er niet veel bijzonders aan te zien. Maar niet voor lang. "De eer aan jou!" zei Helga opgewekt. Ze deed haar grijze haar in een knotje terwijl Pearl zich vastgreep aan een vierkante opening aan de rand van de vloer. Ze stak haar vuist in een gat in de muur achter het bed en de vloer begon langzaam te draaien. Alle meubels waren vastgetimmerd aan de muur en gaven je dus de indruk dat alles zweefde, zelfs het keukenfornuis. Pearl en het vrouwtje hadden het handvat nog steeds vast toen ze aan de onderkant van de vloer waren, die inmiddels gestopt was met draaien. Ze lieten allebei tegelijk los en kwamen met een doffe plof neer op de stenen vloer onder hen. Ze stonden gelijk op en renden de ijskoude donkere tunnel door.

    4
    Ondertussen ging het leger in opdracht van de president naar de zee. Ze hadden van hem gehoord dat hij een anonieme tip had gekregen om daar een groep mensen op te sluiten in een grote ondergrondse bunker. Eerst hadden ze gevraagd waarom de politie dat niet gewoon kon regelen, maar als antwoord kwamen ze te weten dat die mensen te gevaarlijk waren, zelfs voor de beste agenten, en je ze misschien niet eens mensen KON noemen. Ze vonden het maar een raar verhaal, maar opdracht was opdracht en ze moesten de groep levend of dood de bunker in krijgen. Ze waren al urenlang onderweg, en sommige soldaten vielen haast in slaap. Maar dat mocht niet, zelfs als ze een soldaat te kort kwamen kon het hele plan - volgens de president - in duigen vallen. Maar degenen die wel wakker konden blijven deden niks anders dan nors voor zich uit kijken en zacht te vloeken op de president. Maar als er geen leger was, zou die groep 'mensen' kunnen uitbreken - volgens de president. Toen hielden ze halt. Ze waren er. De duinen baadden in het zilveren maanlicht en het was stil, op het gefluister van de wind en het geruis van de zee in de verte na. Langzaam maar zeker kwamen ze dichterbij het hoofdkwartier van de Stuurders.

    5
    Pearl rukte zonder na te denken het bloedrode, golvende gordijn open. In de kleine kamer achter het gordijn was het in tegenstelling tot in de tunnel warm en licht. Olivia - een jonge vrouw met halflang, zwart haar - zat in een kring van kleuters een verhaaltje voor te lezen. Leo, Mike, Tigo en Alex zaten te kaarten en Claire, Tess en Lizz zaten te kletsen en te roddelen in het hoekje van de ruimte. Ze hadden haar niet eens zien binnenkomen. "IK BEN EEN STUURDER, IK BEN EEN VAN JULLIE!" schreeuwde Pearl zonder erbij na te denken.

    6
    ...

    7
    ...

    8
    ...

    9
    ...

    10
    ...

commentaren (2)

autorenew

Storylover (42667)
voor 271 dagen
Leuk verhaal! Love it!
Isa pizza 🍕 (86653)
voor 371 dagen
Wow, mega leuk! ben beniewd hoe het verder gaat