Ga naar de commentaren

Energy

FemaleMale
11 Hoofdstuk - 1.977 woorden - Ontwikkeld door:
- Ontwikkeld op: - 80 keer opgeroepen- Aan het verhaal wordt nog geschreven

Hey mensen! Geïnteresseerd in magische krachten? Hier ben je op het juiste adres! Vond je deze FanFiction leuk? Check dan meer quizzes van Moonshine. Veel plezier!

    1
    Twee schimmige gedaantes liepen over het strand. De rotsen torenden hoog boven hun uit en stonden als wachters voor de kust. De golven klotsen tegen ze aan terwijl ze op hun spiegelgladde oppervlakte vlokken wit zeeschuim achterlieten. De volle maan deed het water zilver oplichten, en de sterren flonkerden als diamanten in de inktzwarte duisternis. Het was een heldere nacht. Een nacht waar iets ongelooflijks stond te gebeuren. Ondertussen hielden de twee wandelaren halt. Ze stonden daar een hele tijd, zonder een vin te verroeren. Het was doodstil, op het gefluister van de wind en de ruisende golven na. Plotseling kuchte een van de mensen. Ze schraapte haar keel even en even was het weer stil.
    "Het is tijd, Pearl." haar stem kraakte verschrikkelijk, en blijkbaar was ze stokoud. De ander knikte kort, en haalde diep adem. Het begon net vloed te worden. Het water was woest. Het spoelde te twee zowat weg, maar beide bleven stevig met beide voeten op de grond staan. Het water begon in een razend tempo te stijgen. Het kwam eerst tot hun knieën, tot hun heupen en uiteindelijk tot en met hun kin, totdat ze allebei overspoeld werden. Een paar minuten gebeurde er niks, maar toen vond er een fenomeen plaats, wat niemand zal kunnen verklaren, behalve de Stuurders, en niemand anders. De golven trokken samen en vormden een draaikolk. Die draaide steeds sneller en sneller en uiteindelijk spatte hij uit elkaar.
    Het water begon te borrelen, bruisen en schuimen, precies op de plek waar de twee waren verdwenen.
    Alsof de kurk uit een badkuip werd getrokken, werd het water weggezogen. Een meisje maakte vreemde, draaiende bewegingen met haar armen en het water gehoorzaamde haar. Het stroomde terug naar waar het vandaan kwam en het leek alsof er niks gebeurd was. De golfjes klotsten weer rustig tegen de rotsen aan.

    2
    "Je bent geslaagd, Pearl!" het oude vrouwtje trippelde opgewonden naast het meisje, dat ondertussen steun bij een lange stok zocht. Ze kloste samen met haar door de duinen, vermoeid maar toch dolgelukkig. Ze was nu zelf een officiële Stuurder...
    Ze kon het nauwelijks geloven. Nu was ze net zoals haar vrienden. Nee, het waren haar vrienden niet...
    Ze waren meer dan dat! Terwijl ze daarover nadacht, kwamen ze aan bij een stenen huisje met een rieten dak. Ze liepen naar binnen. Op het eerste gezicht ziet het er niet zo bijzonder uit, zelfs als je goed kijkt.
    Het was een klein, knus vissershuisje, waar niet veel te zoeken viel. De vrouw liep naar het bed toe en schoof het opzij. Achter het hoofdeinde was een gat zichtbaar, iets groter dan een tennisbal. "De eer aan jou!" fluisterde ze in Pearls oor. Pearl stak haar vuist in het gat em draaide hem een kwartslag. Er gebeurde niks. Maar niet voor lang. Even later klonk er gerommel. Ze klommen allebei op het nachtkastje, dat net als de overige meubels – behalve het bed - aan de muur was vastgetimmerd. De vloer zakte een paar centimeter weg, zodat het leek of alle meubels zweefden. Toen de vloer begon te draaien, pakten ze de rand vast, waar een vierkant uit was gezaagd. Toen kwam de vloer tot stilstand. Alles zag er weer normaal uit in het hutje. Aan de andere kant van de vloer bengelden het vrouwtje en Pearl een halve meter boven de grond. Ze lieten de vierkante opening tegelijkertijd los en ploften op de stenen vloer onder hen. Het was er steenkoud, maar daar waren ze inmiddels wel aan gewend. In plaats zich daarvan aan te trekken, stonden ze meteen op en renden door de gang.

    3
    Na een kwartier stonden ze stil voor een bloedrood golvend gordijn. Pearl rukte het opzij en stormde het hoofdkwartier binnen. In tegenstelling tot de gang was het daar warm en licht. Drie jongens zaten te kaarten en een stel meiden zaten met elkaar te lachen en te kletsen. Een jonge vrouw zat in het midden in een kring van kleuters een verhaaltje voor te lezen. "Het is me gelukt! IK BEN EEN STUURDER!" Iedereen keek op. De meisjes hielden abrupt hun mond, de jongens kwakten hun kaarten neer en de kleuters keken nieuwsgierig haar kant op. Even was het stil. Maar toen barstte er gejuich los. De jongens namen haar op hun schouders, de meisjes piepten van opwinding en omhelsden haar en de vrouw klapte in haar handen.
    "Dat is geweldig!" riep ze. "Geweldig, geweldig, GEWELDIG!" Toen was het de hele nacht feest. Iedereen smeekte haar om telkens opnieuw te vertellen wat er op het strand was gebeurd en elke keer vonden ze het net zo fantastisch als eerst. Maar uiteindelijk begon dat te vervelen. De jongens scheurden een papiertje in kleine stukjes, de meisjes zaten nog maar wat te knikken en eentje was zelfs in slaap gevallen. Toen werd Pearl ruw onderbroken.
    "Schat, we hebben dat verhaal al een miljoen keer gehoord, en het is nu saai aan het worden. Kunnen we nu ALSJEBLIEFT iets anders gaan doen?" een meisje met lang wit haar en bleke huid pulkte aan haar nagels en maakte een pruillip. "Please?"

    4
    "Laat eens zien wat je kan!" een jongen met halflang zwart haar dat hij in een staartje droeg kijkt haar uitdagend aan met zijn smalle schuine ogen terwijl hij haar een glas water voorzette. "Mijn best!" Pearl
    beantwoordde zijn blik met een ondeugende glimlach en rolde met haar ogen Typisch Mike. Eerst zien dan geloven. Claire was smoorverliefd op hem, wat Pearl totaal niet snapte. Dat joch was best aardig, dat moest ze wel toegeven, maar verder keihard. Ze haalde diep adem en zette haar handen tegen het koele glas. Ze sloot haar ogen. Ze zag voor zich hoe haar handen door het glas heen zakten en het water raakten. Toen losten die op. Maar ze waren er nog steeds. Ze waren het water. Ze beukte ermee tegen het glas. Het glas liep over, viel om en spatte uiteen op de grond... Ze deed haar ogen weer open.
    Er lagen glasscherven verspreid over de vloer, die kletsnat was. Een klein jongentje begon te huilen, terwijl de grotere kinderen en de jonge vrouw in hun handen klapten. Toen vertoonde de rest van de groep ook hun Sturing. Het meisje met het witte haar stapte als eerst naar voren. Claire stak haar hand op en het licht scheen even zo fel, dat iedereen haast verblind werd. Een gespierde blonde jongen - Leo -stak zijn armen in brand zonder maar een klein schroeiplekje op te lopen. Als laatst was Tess aan de beurt. Haar lange, rode haar werd blond en haar groene ogen blauw. Ze feestten door tot diep in de nacht, totdat op een gegeven moment het blauwe gordijn aan de andere kant van de kamer open werd gerukt. Maar deze keer stond het grijze vrouwtje er niet.

    5
    Een man met een geweer liep de kamer binnen.
    Hij was stevig gebouwd met een gezicht die uit steen leek te zijn gehouwen. Hij keek dreigend de ruimte rond. "Handen omhoog, in naam van de wet!" zijn stem donderde door de kamer. Opeens werd het doodstil. Iedereen keek met grote ogen van schrik zijn kant op, en een klein meisje begon te huilen. Langzaam deed iedereen zijn beide handen in de lucht. Niet veel later werden ze ruw uit de kamer gewerkt, met een geweer in hun rug. De kleine kinderen liet hij achter. Een klein jongetje rende de groep achterna, maar de man greep hem bij zijn nekvel en smeet hem terug. Hij begon hartverscheurend te huilen en de jonge vrouw protesteerde, maar toen klonk er een luide knal. De man had in het plafond van de tunnel geschoten en
    richtte zijn wapen vervolgens op haar. De vrouw barstte in tranen uit. Pearl slikte en keek opzij naar Claire. Stille
    tranen biggelden over haar wangen. Toen hielden ze halt. De man trok een metalen luik boven hun hoofden open. Het was pikkedonker. Toen liep de man naar haar toe. Haar hart sloeg een slag over. Ze voelde de loop van het geweer tegen haar rug. Ze durfde niet zijn kant op te kijken. Ze liep naar een smalle spleet en wurmde zich erdoorheen. De zon kwam net op, en de warme gouden stralen streelden teder haar huid. Ze leken haar te willen troosten. Ze leken haar te willen zeggen dat alles wel goed kwam.

    6
    Niet veel later was de hele groep vastgebonden. Claire had hevig geprotesteerd. "Blijf met die smerige poten van me af, engerd!" ze Stuurde de zonnestralen recht in zijn ogen. Maar opeens was iedereen toen omsingeld. Alle mannen hadden geweren bij zich. Nu zaten ze in een vrachtwagen, en lieten zich meevoeren. Niemand wist waarnaartoe.
    Maar iedereen voelde zich machteloos. Het was een regelrechte nachtmerrie. En hoe hadden die mensen eigenlijk het hoofdkwartier ontdekt? En waar was Helga! De oude vrouw had zich altijd taai gehouden, maar hier was ze vast niet tegen opgewassen. En misschien was ze wel... Pearl kneep haar ogen stijf dicht. Ze wilde er niet aan denken. Tranen stroomden over haar wangen. "Het komt vast wel weer goed."
    fluisterde Alex. "We zijn nota bene Stuurders!" "Misschien is dat de reden waarom ze ons gepakt hebben!" snikte Pearl zacht. "Het is niet eerlijk! En
    de kleintjes..." "Ik weet het." "Waarom kunnen we onszelf gewoon niet hieruit sturen?" zei Tess. "Heb je
    er dan energie voor?" beet Leo haar toe. En toen wist niemand meer iets te zeggen.

    7
    Leo werd wakker. Iedereen was ingedommeld en lag nog te slapen. De woorden van Tess gonsden door zijn hoofd. "Waarom kunnen we onszelf niet gewoon hieruit Sturen?" hij sloot zijn ogen en voelde de energie door zijn lichaam stromen. Hij stuurde die naar zijn vingertoppen. Vlammen dansten voor zijn ogen. Het moest lukken... hij voelde de hitte van de vlammen zijn polsen schroeien. Voorzichtig draaide hij zijn polsen. Het touw was weg! Hij probeerde zijn armen te bewegen. Het strakke touw knelde en sneed in zijn huid. Leo keek rond. Hij voelde woede in zijn borst opborrelen. Hij kon alleen zijn vingers vlam laten vatten, verder had hij brandmateriaal nodig, zoals karton, hout, of papier... en dat was nergens hier! Ze moesten hier allemaal NU uitkomen! Hij schreeuwde het uit van frustratie. Het
    touw dat om zijn bovenarmen was gewikkeld, daar kon hij niet bij. Opeens stopte de vrachtwagen. Iedereen tuimelde over elkaar heen. Ze wachtten af...

    8














    DEEL #1 WORD VERVOLGD

    9
    Bedankt voor het lezen! Hopelijk hebben jullie ervan genoten, en terwijl jullie wachten op een Deel 2, check dan alvast meer van mijn quizzes!

    10

















    EINDE

    11
    ...

commentaren (0)

autorenew